Ahad, 16 Oktober 2011

Entiti 8

hehehe.... aku bercerita kembali...


Aku rasa aku tahu ngape pala otak aku ni ada ckit biul, bila tiba bab-bab entt ni. Ia mungkin berlaku kerana satu peristiwa waktu aku kecik dulu. Dan kali ni, aku dedikasi kan citer ni kpd ayah aku.

Aku ni nama jer duk temerloh, tp kmpg aku kat kuala lipis nuuu... Dan kmpg aku mmg terpencil ckit ( dulu aaa... skrg, pe paleh la dkt nyer dgn bandor ). Nak g kmpg aku dulu, kena naik motor sangkut kira2 sejam setengah, ( sempat la krem kaki bersila - takkan nak gerak2 lak masa lalu sungai jelai - mampus kena sauk boye ). Dan pengangkutan alternatif hanyalah menggunakan ketapi ( kereta api / KTM ), tu pun kena tunggu kat tgh utan ( tahan ketapi main angkat tangan wooo... cam korang tahan bas@teksi ). Tapi bab ni citer lain laaa...

Ayah aku ni wat 2 keje. Mlm keje JAGA, siang dier kat pasor. AKu waktu kecik dulu, jumpa ayah aku ari ahad jer... Dia sibuk cari duit nak besorkan aku adik-beradik. Jadi ayah aku balik kmpg pun, slalunye ari raya jer..

Citer ni berlaku, aku tak ingat la aku umor brape. Tapi yg pasti aku xskolah lg. Sbb ayah aku jarang ada kesempatan balik kmpg, slalunya bila balik raya, dier jln abis satu kmpg dlm 2 ari. Umah kat kmpg aku ni lak bukannya dkt2, jejauh. Lepas 1 km baru jumpa umah, pas tu jumpa utan, 1km lg baru jumpa umah, pas tu utan balik.

Jadi, 1 ari raya tu, tgh jln2 tu, tinggal aku ngan ayah aku jer. Mak aku dah balik umah atuk aku ( sbb adik aku kecik lg ) dan abg2 aku pun ngikut mak aku. Aku lg suka, sbb bila aku sorang, slalunya aku dapat duit raya banyak ckit, kekadang 50sen, kekadang singgit. ( Waktu tu tinggi weh nilai singgit ni ). Kalau idak, dpt 10sen 20sen jer...

Dlm jejalan tu, kitaorang dah terlewat, dah dkt nak maghrib lum sampai umah atuk aku lg ( dah ninggal dah tok dollah aku ni.. - tlg sedekahkan fatihah utk atuk aku ni ). Jadi ayah aku amik keputusan utk singgah kat satu umah ni, nak Maghrib. Dah adat org kmpg, kalu tetamu dtg umah, selagi tamu xmkn xsah. Jadi kitaorg pun ( yg bebenornya aku - letih wooo jln satu kmpg ) makan le dgn seleranya. Pas tu ayah aku sembahyang Isyak lak ( dah alang2 ).

Lepas Isyak, baru kitaorg gerak. Tuan umah bg la satu lampu picit ( kalu xbg pun xpe, malap jerr ) kat ayah aku. Maka, berjalan la kitaorg dua beranak, dalam gelap utan ni, ditemani cahaya lampu picit yg elok ckit dr nyala api lighter ( aku ingat bateri lampu ni dah kena jemur 4 5 kali dah ).

Tengah berjalan tu, tetiba lampu ni terpadam. Aku apa lg, takut la... ( Sayugia di ingatkan, kmpg aku ni mmg utan, siap ada rimau gajah lg, tp yg penting, ada antu ). Aku pun cakap la kat ayah aku ( dlm nada nak nangis dah )...

Aku : Aboh, ngape tutup lampu? Gelap ni... de takuutt..
Ayah : Bukan tutup, bateri abis..
Aku : Abis, camne nak jalan... tak nampok apa2....
Ayah : Hah! Meh pegang tangan aboh.. Aboh ingat jalan..

Maka, aku pun trus jln la sambil berpimpin tangan ngan ayah aku dlm gelap gelita ni. Ati aku xyah citer la... takut nak mampus.. Waktu tu la teringat citer 'Pontianak Gua Musang' la.. citer 'Drakula' la... Tp sebab aku percaya kat ayah aku, aku diam jer laaa... ( ye la... takkan ayah aku nak tinggalkan anak comel dier ni kat tgh tgh utan lak.. kan? kan? ).

Tengah tengah jalan tu, tetiba.. aku terlanggar batu. Menjerit gak la... sakit... Tapi ayah aku trus jer tarik tangan aku berjalan. Depan ckit, aku langgar batu lg.. pas tu langgar lg.. kekadang aku sampai terjatuh. Tak tahan punya pasai.. aku pun cakap la kat ayah aku...

Aku : Aboh... Aboh ikut mane ni?? Banyak batu laa...
Sakit kena langgar...
Ayah : Jalan pelan pelan... ce.. raba ke depan ckit... tak la langgor..
Aku : Xnak.. sakit... nak dokong ( aku dah nak nangis dah nii... )
Ayah :Huish! Dah besor... Ckit lg.. Tu.. Tu.. Nampak api tu, tu lah umah atuk - sambil nunjukkan satu arah ( aku agak jer laa.. gelap, mana aku nampak )

Aku pun sbb nampak api tu gak, jadi bersemangat balik la.. walaupun aku xtau brape jauh lg kena jalan. ( Umah kat kmpg ni waktu tu slalunya pakai pelita atau lampu pam ). Maka, aku xjadi dokong ayah aku, sebaliknya trus berjalan sambil dipimpin.

Tapi batu tu mmg banyak. Dlm meraba tu, kerap la aku terlanggar dan terjatuh. Akhirnya kitaorg sampai gak ke atuk aku ni. Bila naik, aku trus ngadu la kat mak aku, yg aku asyik terlanggar batu jerr... MAk aku pun tanya la kat ayah aku...

MAk : Ikut mana tadi???
Ayah : Ikut baruh ( ni kira belah darat la - susoh aku nak nerangkan ). Dekat ckit..
MAk : Oooo... patut la...

Lepas aku ckp aku dah mkn, bila mak aku tanya, dia trus suoh aku masuk tido. Aku xtunggu lama... letih.. berjalan satu kampung ( duit raya leh kira esok ).

Pagi esoknya.. waktu aku bangun, sume orang tengah sarapan. Aku ni sambil menguap, g la kat tingkap umah atuk aku tu. Best.. nengok kabus pepagi ari. Tengah sedap menguap, aku terpandang sesuatu di luar umah. Aku pun menoleh kat ayah aku dan bertanya....

Aku : Aboh.. semalam kita lalu kat c2 ker... (sambil nunjuk kuar )
Ayah : Aah.. ikut c2 la.. ngape??
Aku : tak de apa2...

Korang nak tau apa yg aku nampak pepagi buta tu... Ha.. selama ni, aku tak pernah perasan yg umah atuk aku ni, sebelah jer ngan tanah kubur. Jadi, malam tadi, ayah aku rupanya bawak aku merentas kubur ni la.. Dan, semua batu yg aku langgar tu, rupa-rupanya batu nisan ( waktu ni xde batu nisan yg berukir-ukir... sume pakai batu sungai ).

Sbb ayah aku tau, aku ni penakut nak mampos.. dia saje matikan lampu suluh. Xmao aku nampak rupa batu tu, kalu idak kompom aku dah nangis dah... Bila aku pakat meraba jer... aku dah xrasa apa2 pun.

Jadi kekawan... aku ni bukannya tok bomoh atau pawang, aku ni pun bukannya berani amat, atau ada ilmu alau antu.. Cuma bila jumpa benda yg bukan bukan ni, aku terkenang balik kat citer di atas... Dan sbb aku yakin ngan diri aku, ngan ayah aku dan kemudiannya dgn kuasa Allah... sume tu cam jd biasa jer... Alhamdullilah.

Tiada ulasan: